Stay Connectedمی‌ترسید بی‌آنکه بداند می‌ترسد. غمگین بود بی‌آنکه بداند از چه. می‌خواست برود، بی‌آنکه بداند به کجا. دلتنگ بود، بی‌آنکه بداند برای که. _ پادکست رواق با رویکردی روانشناختی به اگزیستانسیالیسم می‌پردازه و ساده‌تر از اسمش، ریشه‌ی بسیاری از احساسات عمیق آدمی رو واکاوی می‌کنه، غمها، ترسها، آرزوها. هدف رواق کشفِ فردیِ مخاطبان از ابعادِ زیستِ اصیله و من با تکیه بر آثار اروین یالوم، در این مکاشفه همراه شما هستم
Тавсифи сонетхои Хофиз
Copyright: © Farzin Ranjbar
غزل نمره ۳۰۷
مفعول و فاعلاتن مفعول و فاعلاتن
هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمايل
هر کو شنيد گفتا لله دَرُّ قائل
تحصيل عشق و رندی آسان نمود اول
آخر بسوخت جانم در کسب اين فضايل
حلاج بر سر دار اين نکته خوش سرايد
از شافعی نپرسند امثال اين مسائل
گفتم که کی ببخشی بر جان ناتوانم
گفت آن زمان که نبود جان در ميانه حائل
دل داده‌ام به ياری شوخی کشی نگاری
مرضية السجايا محمودة الخصائل
در عين گوشه‌گيری بودم چو چشم مستت
و اکنون شدم به مستان چون ابروی تو مايل
از آب ديده صد ره طوفان نوح ديدم
و از لوح سينه نقشت هرگز نگشت زايل
ای دوست دست حافظ تعويذ چشم‌زخم است
يا رب ببينم آن را در گردنت حمايل
غزل نمره ۳۰۶
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
اگر به کو/ی تو باشد/ مرا مجا/ل وصول
رسد به دولت وصل تو کار (وصلت نوای) من به اصول
قرار برده ز من آن دو (سنبل) نرگس رعنا
فراغ برده ز من آن دو جادوی مکحول
چو بر در تو من بی‌نوای بی‌زر و زور
به هيچ باب ندارم ره خروج و دخول
کجا روم چه کنم چاره از کجا جويم
(کجا روم چه کنم چون شوم چه چاره کنم)
که گشته‌ام ز غم و جور روزگار ملول
من شکسته‌ی بدحال زندگی يابم
(چو شمع پیش تو من زندگی ز سر گیرم)
در آن (نفس) زمان که به تيغ غمت شوم مقتول
خرابتر ز دل من غم تو جای نيافت
که ساخت در دل تنگم قرارگاه نزول
دل از جواهر مهرت چو صيقلی دارد
(چو از جواهر مهر تو صیقلی دارد)
بود ز زنگ حوادث هر آينه مصقول
چه جرم کرده‌ام ای جان و دل به حضرت تو
که طاعت من بیدل نمی‌شود مقبول؟
به درد عشق بساز و خموش کن حافظ
رموز عشق مکن فاش پيش اهل عقول
غزل نمره ۳۰۵
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
به وقت (عهد) گل/ شدم از تو/به‌ی شرا/ب خجل
که کس مباد ز کردار ناصواب خجل
صلاح ما همه دام ره است و من زين (بخت) بحث
نيم ز شاهد و ساقی به هيچ باب خجل
بود که يار نرنجد ز ما (نپرسد گنه) به خلق کريم
که از سوال ملوليم و از جواب خجل
ز خون که رفت شب دوش از سراچه چشم
شديم در نظر (شب‌روان) رهروان خواب خجل
رواست نرگس مست ار فکند سر در پيش
که شد ز شيوه‌ی آن چشم پرعتاب خجل
تویی که خوبتری ز آفتاب و شکر خدا
(تو خوبرویی‌تری زآفتاب و شکر خدای)
که نيستم ز تو در روی آفتاب خجل
حجاب ظلمت از آن بست آب خضر که گشت
ز شعر حافظ و آن طبع همچو آب خجل
غزل نمره ۳۰۴
مفعول و مفاعیل و مفاعیل و فعولن
دارای/ جهان نصر/ت دين خسرو/ی کامل
يحیای مظفر ملک عالم عادل
ای درگه اسلام‌پناه تو گشاده
بر روی (جهان) زمين روزنه‌ی جان و در دل
تعظيم تو بر جان و خرد واجب و لازم
انعام تو بر کون و مکان فايض و شامل
روز ازل از کلک تو يک (نقطه) قطره سياهی
بر روی مه افتاد که شد حل مسائل
خورشيد چو آن خال سيه ديد به دل گفت
ای کاج که من بودمی آن هندوی مقبل
شاها فلک از بزم تو در رقص و سماع است
دست طرب از دامن اين زمزمه مگسل
می نوش و جهان بخش که از زلف کمندت
شد گردن بدخواه گرفتار سلاسل
دور فلکی يک سره بر منهج عدل است
خوش باش که ظالم نبرد راه به منزل
حافظ قلم شاه جهان مقسم رزق است
از بهر معيشت مکن انديشه‌ی باطل
غزل نمره ۳۰۳
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
شَمَمتُ روحَ وِدادٍ و شِمتُ برقَ وصال
بيا که بوی تو را ميرم ای نسيم شمال
اَحادياً بجِمال الحبيب قِف و انزل
که نيست صبر جميلم ز اشتياق جمال
حکايت (شکایت) شب هجران (فروگذار ای دل) فروگذاشته به
به شکر آن که برافکند پرده روز وصال
بيا که پرده‌ی گلريز هفت (کاری) خانه چشم
کشيده‌ايم به تحرير کارگاه خيال
چو يار بر سر صلح است و عذر (می‌خواهد) می‌طلبد
توان گذشت ز جور رقيب در همه حال
بجز خيال دهان تو نيست در دل تنگ
که کس مباد چو من در پی خيال محال
قتيل عشق تو شد حافظ غريب ولی
به خاک ما گذری کن که خون مات حلال
غزل نمره ۳۰۲
فاعلاتن مفاعلن فعلن
خوش خبر باشی ای نسيم شمال
که (کی) به ما می‌رسد زمان وصال
قصة العشق لاانفصام لها
فُصِمَت هاهُنا لسان (مقال) القال
ما لسلمی و من بذی سَلَمٍ؟
اين جيراننا و کيف الحال؟
عفتِ الدّار بعد عافية
فاسالوا حالها عن الاطلال
فی کمال الجمال نلت مُنی
صرف الله عنک عينَ کمال
يا بريد الحمی حماک الله
مرحبا مرحبا تعال تعال
عرصه‌ی بزمگاه خالی ماند
از حريفان و (رطل) جام مالامال
سايه افکند حاليا شب هجر
تا چه بازند شب‌روان خيال
ترک ما سوی کس نمی‌نگرد
آه (وه) از اين کبريا و جاه و جلال
حافظا عشق و صابری تا چند؟
ناله‌ی عاشقان خوش است بنال
غزل نمره ۳۰۱
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
ای دل ريش مرا با (بر) لب تو حق نمک
حق نگه دار که من می‌روم الله معک
تویی آن گوهر پاکيزه که در عالم قدس
ذکر خير تو بود حاصل تسبيح ملک
در خلوص منت ار هست شکی تجربه کن
کس عيار زر خالص نشناسد چو محک
گفته بودی که شوم مست و دو بوست بدهم
وعده از حد بشد و ما نه دو ديديم و نه يک
بگشا پسته‌ی خندان و شکرريزی کن
خلق را از دهن خويش مينداز به شک
چرخ برهم زنم ار غير مرادم گردد
من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک
چون بر حافظ خويشش نگذاری باری
ای رقيب از بر او يک دو قدم دورترک
غزل نمره ۳۰۰
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
هزار دشمنم ار می‌کنند قصد هلاک
گرم تو دوستی از دشمنان ندارم باک
مرا اميد وصال تو زنده می‌دارد
و گر نه هر دمم از هجر توست بيم هلاک
نفس نفس اگر از باد نشنوم (بویت) بويش
زمان زمان چو گل از غم کنم گريبان چاک
رود به خواب دو چشم از خيال تو؟ هيهات
بود صبور دل اندر فراق تو؟ حاشاک
اگر تو زخم زنی به که ديگری مرهم
و گر تو زهر دهی به که ديگری ترياک
بضرب سيفک قتلی حياتنا ابدا
لان روحی قد طاب ان يکون فداک
عنان مپيچ که گر می‌زنی به شمشيرم
سپر کنم سر و دستت ندارم از فتراک
تو را چنان که تویی هر نظر کجا بيند
به قدر دانش خود هر کسی کند ادراک
به چشم خلق عزيز جهان شود حافظ
که بر در تو نهد روی مسکنت بر خاک
غزل نمره ۲۹۹
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
اگر شراب خوری جرعه‌ای فشان بر خاک
از (در) آن گناه که نفعی رسد به غير چه باک
برو به هر چه تو داری بخور دريغ مخور
که بی‌دريغ زند روزگار تيغ هلاک
چه دوزخی چه بهشتی چه آدمی چه (ملک) پری
به مذهب همه کفر طريقت است امساک
به خاک پای تو ای سرو نازپرور من
که روز واقعه پا وامگيرم از سر خاک
مهندس فلکی راه دير شش‌جهتی
چنان ببست که ره نيست (جز به) زير دير مغاک
فريب دختر رز طرفه می‌زند ره عقل
مباد تا به قيامت خراب طارَم تاک
به راه ميکده حافظ خوش از جهان رفتی
دعای اهل دلت باد مونس دل پاک
غزل نمره ۲۹۸
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
مقام امـ/ن و می بی/غش و رفیـ/ق شفيق
گرت مدام ميسر شود زهی توفيق
جهان و کار جهان جمله هيچ (در) بر هيچ است
هزار بار من اين نکته کرده‌ام تحقيق
دريغ و درد که تا اين زمان ندانستم
که کيميای سعادت رفيق بود رفيق
به مأمنی رو و فرصت شمر غنيمت (عمر) وقت
(به هوش باش و غنیمت شمار فرصت عمر)
که در کمينگه عمرند قاطعان طريق
بيا که توبه ز لعل نگار و خنده‌ی جام
حکايتی(تصوری)ست که عقلش نمی‌کند تصديق
اگر چه موی ميانت به چون منی نرسد
خوش است خاطرم از فکر اين خيال دقيق
حلاوتی (ملاحتی) که تو را در چه زنخدان است
به کنه آن نرسد صد هزار فکر عميق
اگر به رنگ عقيقی (است) شد اشک من چه عجب
که مهر خاتم لعل تو هست همچو عقيق
*(که مهر خاتم چشمم لبی‌ست همچو عقیق)
کجاست اهل دلی تا کند دلالت خیر
که ما به دوست نبردیم ره به هیچ طریق
به خنده گفت که حافظ غلام طبع توام
ببين که تا به چه حدم همی‌کند تحميق
Our TOPPODCAST Picks 
