Stay Connectedمی‌ترسید بی‌آنکه بداند می‌ترسد. غمگین بود بی‌آنکه بداند از چه. می‌خواست برود، بی‌آنکه بداند به کجا. دلتنگ بود، بی‌آنکه بداند برای که. _ پادکست رواق با رویکردی روانشناختی به اگزیستانسیالیسم می‌پردازه و ساده‌تر از اسمش، ریشه‌ی بسیاری از احساسات عمیق آدمی رو واکاوی می‌کنه، غمها، ترسها، آرزوها. هدف رواق کشفِ فردیِ مخاطبان از ابعادِ زیستِ اصیله و من با تکیه بر آثار اروین یالوم، در این مکاشفه همراه شما هستم
Тавсифи сонетхои Хофиз
Copyright: © Farzin Ranjbar
غزل نمره ۳۲۷
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن
مرا عهدی‌ست با جانان که تا جان در بدن دارم
هواداران کويش را چو جان خويشتن دارم
صفای خلوت خاطر از آن شمع چگل جويم
فروغ چشم و نور دل از آن ماه ختن دارم
به کام و آرزوی دل چو دارم خلوتی حاصل
چه فکر از خبث بدگويان ميان انجمن دارم؟
مرا در خانه سروی هست کاندر سايه‌ی قدش
فراغ از سرو بستانی و شمشاد چمن دارم
گرم صد لشکر از خوبان به قصد دل کمين سازند
بحمد الله و المنه بتی لشکرشکن دارم
سزد کز خاتم لعلش زنم لاف سليمانی
چو اسم اعظمم باشد چه باک از اهرمن دارم؟
الا ای پير فرزانه! مکن منعم ز ميخانه
که من در ترک پيمانه دلی پيمان‌شکن دارم
خدا را ای رقيب امشب زمانی ديده بر هم نه
که من با لعل خاموشش نهانی صد سخن دارم
چو در گلزار اقبالش خرامانم بحمدالله
نه ميل لاله و نسرين نه برگ نسترن دارم
به رندی شهره شد حافظ (پس از چندین ورع) ميان همدمان ليکن
چه غم دارم (چو) که در عالم (امین‌الدین) قوام‌الدين حسن دارم
غزل نمره ۳۲۶
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
در نهانخانه‌ی عشرت صنمی خوش دارم
کز سر زلف و رخش نعل بر آتش دارم
عاشق و رندم و می‌خواره به آواز بلند
وين همه منصب از آن حور پريوش دارم
گر تو زين دست مرا بی‌سروسامان داری
من به آه سحرت زلف مشوش دارم
ور چنين چهره گشايد خط زنگاری دوست
من رخ زرد به خونابه منقش دارم
گر به کاشانه‌ی رندان قدمی رنجه کنی
نقل شعر شکرين و می بی‌غش دارم
ناوک غمزه بيار و زره زلف که من
جنگ‌ها با دل مجروح بلاکش دارم
حافظا چون غم و شادی جهان در گذر است
بهتر آن است که من خاطر خود خوش دارم
غزل نمره ۳۲۵
مفعول و مفاعیل و مفاعیل و فعولن
گر دست دهد خاک کف پای نگارم
بر لوح بصر خط غباری بنگارم
بر بوی کنار تو شدم غرق و اميد است
از موج سرشکم که رساند به کنارم
پروانه‌ی او گر رسدم در طلب جان
چون شمع همان دم به دمی جان بسپارم
امروز مکش سر ز وفای من و انديش
زان شب که من از غم به دعا دست برآرم
زلفين (دراز) سياه تو به دلداری عشاق
دادند قراری و ببردند قرارم
ای باد از آن باده نسيمی به من آور
کان بوی شفا می‌دهد از رنج خمارم
گر قلب دلم را ننهد دوست عياری
من نقد روان در (پی‌اش) دمش از ديده شمارم
دامن مفشان از من خاکی که پس از (مرگ) من
زين در نتواند که برد باد غبارم
حافظ لب لعلش چو مرا جان عزيز است
عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم
غزل نمره ۳۲۴
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
گر چه افتاد ز زلفش گرهی در کارم
همچنان چشم (امید) گشاد از کرمش می‌دارم
به (بر) طرب حمل مکن سرخی رويم که چو جام
خون دل عکس برون می‌دهد از رخسارم
پرده‌ی مطربم از دست (به در) برون خواهد برد
آه اگر زان (آه از آن دم) که در اين پرده نباشد بارم
پاسبان حرم دل شده‌ام شب همه شب
تا در اين (خانه) پرده جز انديشه‌ی او نگذارم
منم آن شاعر ساحر که به افسون سخن
از نی کلک همه قند و شکر می‌بارم
ديده‌ی بخت به افسانه‌ی او شد در خواب
کو نسيمی ز عنايت که کند بيدارم؟
چون تو را در گذر ای* (باد) يار نمی‌يارم ديد
با که گويم که بگويد سخنی با يارم؟
(به صد امید نهادیم در این بادیه پای
ای دلیل دل گمگشته فرومگذارم)
دوش می‌گفت که حافظ همه روی است و ريا
بجز از خاک درش با که (بگو در کارم) بود بازارم؟
غزل نمره ۳۲۳
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل
ز دست کوته خود زير بارم
که از بالابلندان شرمسارم
مگر زنجيرمویی گيردم دست
وگر نه سر به شيدایی برآرم
ز چشم من بپرس اوضاع گردون
که شب تا روز اختر می‌شمارم
بدين شکرانه می‌بوسم لب جام
که کرد آگه ز راز روزگارم
اگر گفتم دعای می‌فروشان
چه باشد؟ حق (شکر) نعمت می‌گزارم
من از بازوی خود دارم بسی شکر
که زور مردم‌آزاری ندارم
(تو از خاکم نخواهی برگرفتن
به جای اشک اگر گوهر ببارم
مکن عیبم به خون خوردن در این دشت
که کارآموز آهوی تتارم
مرا تا جرعه‌ای در جام عشق است
غم مستی و هشیاری ندارم)
سری دارم چو حافظ مست ليکن
به لطف آن سری اميدوارم
غزل نمره ۳۲۲
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن* ۴بار
خيال (روی) نقـ/ش تو در (بر) کا/رگاه ديـ/ده کشيدم
به صورت تو نگاری نه ديدم و نه شنيدم
اگر چه در طلبت هم‌عنان باد شمالم
به گرد سرو خرامان قامتت نرسيدم
(هوای خواجگی‌م بود بندگی تو جستم
امید سلطنتم بود خدمت تو گزیدم)
اميد در شب زلفت به روز عمر نبستم
طمع به دور دهانت ز کام دل ببريدم
به (ز) شوق چشمه‌ی نوشت چه قطره‌ها که فشاندم
ز لعل باده‌فروشت چه عشوه‌ها که خريدم
ز غمزه بر دل (تنگم) ريشم چه تيرها که گشادی
ز غصه بر سر کويت چه بارها که کشيدم
ز کوی يار بيار ای نسيم صبح غباری
که بوی خون دل ريش از آن (دیار) تراب شنيدم
گناه چشم سياه تو بود و (بردن دلها) گردن دلخواه
که من چو آهوی وحشی ز آدمی برميدم
چو غنچه بر سرم از کوی او گذشت نسيمی
که پرده بر دل خونين به بوی او بدريدم
به خاک پای تو سوگند و* نور ديده‌ی حافظ
که بی رخ تو فروغ از چراغ ديده نديدم
غزل نمره ۳۲۱
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان
هر چند/ پير و خسته/دل و ناتـ/وان شدم
هر گه که ياد روی تو کردم جوان شدم
شکر خدا که هر چه طلب کردم از خدای
بر منتهای همت خود کامران شدم
در شاهراه دولت سرمد به تخت بخت
با جام می به کام دل دوستان شدم
ای گلبن جوان بر دولت بخور که من
در سايه‌ی تو بلبل باغ (جنان) جهان شدم
اول ز تحت و فوق (حرف و صوت) وجودم خبر نبود
در مکتب غم تو چنين نکته‌دان شدم
زآن روز بر دلم در معنی گشوده شد
کز ساکنان درگه پير مغان شدم
از آن زمان که فتنه‌ی چشمت به من رسيد
ايمن ز شر فتنه آخرزمان شدم
قسمت حوالتم به خرابات می‌کند
هر چند (چندان) که اين چنين شدم و آن چنان شدم
من پير سال‌وماه نيم يار بی‌وفاست
بر من چو عمر می‌گذرد پير از آن شدم
دوشم نويد داد عنايت که حافظا
بازآ که من به عفو گناهت ضمان شدم
در حال حاضر پادکست‌های رواق تنها با استفاده از فیلترشکن قابل پخش‌اند.
غزل نمره ۳۲۰
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان
ديشب به سيل اشک ره خواب می‌زدم
نقشی (مثال روی) به ياد خط تو بر آب می‌زدم
ابروی يار در نظر و خرقه‌سوخته
جامی به ياد گوشه‌ی محراب می‌زدم
هر مرغ فکر کز سر شاخ سخن بجست
بازش ز طره‌ی تو به مضراب می‌زدم
روی نگار در نظرم جلوه می‌نمود
وز دور بوسه بر رخ مهتاب می‌زدم
چشمم به روی ساقی و گوشم به قول چنگ
فالی به چشم و گوش در اين باب می‌زدم
نقش خيال روی تو تا وقت صبحدم
بر کارگاه ديده‌ی بی‌خواب می‌زدم
ساقی به صوت اين غزلم کاسه می‌گرفت
می‌گفتم اين سرود و می ناب می‌زدم
خوش بود وقت حافظ و فال مراد و کام
بر نام عمر و دولت احباب می‌زدم
انتشار اپیزودها منوط شده به اتصال من به اینترنت
برای همه‌مون آرزوی سلامت میکنم
غزل نمره ۳۱۹
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
سالها پيروی مذهب رندان کردم
تا به فتوای خرد حرص به زندان کردم
من به سرمنزل عنقا نه به خود بردم راه
قطع اين مرحله با مرغ سليمان کردم
سايه‌ای بر دل ريشم فکن ای گنج روان
که من اين خانه به سودای تو ويران کردم
توبه کردم که نبوسم لب ساقی و کنون
می‌‌گزم لب که چرا گوش به نادان کردم
در (از) خلاف‌آمد عادت بطلب کام که من
کسب جمعيت از آن زلف پريشان کردم
نقش مستوری و مستی نه به دست من و توست
آن چه سلطان ازل گفت بکن آن کردم
دارم از لطف ازل جنت (منظر) فردوس طمع
گر چه دربانی ميخانه فراوان کردم
اين که پيرانه‌سرم صحبت يوسف بنواخت
اجر صبری‌ست که در کلبه‌ی احزان کردم
صبح‌خيزی و سلامت‌طلبی چون حافظ
هر چه کردم همه از دولت قرآن کردم
گر به ديوان غزل صدرنشينم چه عجب؟
سالها بندگی صاحب ديوان کردم
غزل نمره ۳۱۸
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن
مرا می‌بينی و (در دم) هر دم زيادت می‌کنی دردم
تو را می‌بينم و ميلم زيادت می‌شود هر دم
به سامانم نمی‌پرسی نمی‌دانم چه سر داری
به درمانم نمی‌کوشی نمی‌دانی مگر دردم؟
نه راه است اين که (بنشانی) بگذاری مرا بر خاک و (بگذاری) بگريزی
گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم
ندارم دستت از دامن بجز (مگر) در خاک و آن دم هم
که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم
فرورفت از غم (دم) عشقت دمم دم می‌دهی تا کی؟
دمار از من برآوردی (و می‌گویی میاور دم) نمی‌گویی برآوردم
شبی دل را به تاريکی ز زلفت باز می‌جستم
رخت می‌ديدم و جامی (ز لعلت) هلالی باز می‌خوردم
کشيدم در برت ناگاه و شد در تاب گيسويت
نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم
تو خوش می‌باش با حافظ برو گو خصم جان میده
چو گرمی از تو می‌بينم چه باک (غم) از خصم دم سردم؟
Our TOPPODCAST Picks 
