Stay Connectedمی‌ترسید بی‌آنکه بداند می‌ترسد. غمگین بود بی‌آنکه بداند از چه. می‌خواست برود، بی‌آنکه بداند به کجا. دلتنگ بود، بی‌آنکه بداند برای که. _ پادکست رواق با رویکردی روانشناختی به اگزیستانسیالیسم می‌پردازه و ساده‌تر از اسمش، ریشه‌ی بسیاری از احساسات عمیق آدمی رو واکاوی می‌کنه، غمها، ترسها، آرزوها. هدف رواق کشفِ فردیِ مخاطبان از ابعادِ زیستِ اصیله و من با تکیه بر آثار اروین یالوم، در این مکاشفه همراه شما هستم
Тавсифи сонетхои Хофиз
Copyright: © Farzin Ranjbar
غزل نمره ۳۴۷
فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
صنما با غم عشق تو چه تدبير کنم؟
تا به کی در غم تو ناله شبگير کنم؟
دل ديوانه از آن شد که پذیرد درمان
مگرش هم ز سر زلف تو زنجير کنم
آن چه در مدت هجر تو کشيدم هيهات
در يکی نامه مُحال است که تحرير کنم
با سر زلف تو مجموع پريشانی خود
کو مجالی که یکایک همه تقرير کنم
آن زمان کآرزوی ديدن جانم باشد
در نظر نقش رخ خوب تو تصوير کنم
گر بدانم که وصال تو بدين دست دهد
دين و دل را همه دربازم و توفير کنم
دور شو از برم ای واعظ و افسانه مگوی
من نه آنم که دگر گوش به تزوير کنم
نيست اميد صلاحی ز فساد حافظ
چون که تقدير چنين است چه تدبير کنم؟
غزل نمره ۳۴۶
فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلان
من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم
محتسب داند که من اين کارها کمتر کنم
من که عيب توبه‌کاران کرده باشم بارها
توبه از می وقت گل ديوانه باشم گر کنم
چون صبا مجموعه‌ی گل را به آب لطف شست
کج‌دلم خوان گر نظر بر صفحه‌ی دفتر کنم
عشق دردانه‌ست و من غواص و دريا ميکده
سر فروبردم در آنجا تا کجا سر برکنم
لاله ساغرگير و نرگس مست و بر ما نام فسق؟
داوری دارم بسی يا رب که را داور کنم
عهد و پيمان فلک را نيست چندان اعتبار
عهد با پيمانه بندم شرط با ساغر کنم
من که از ياقوت و لعل اشک دارم گنج‌ها
کی نظر در فيض خورشيد بلنداختر کنم؟
من که دارم در گدایی گنج سلطانی به دست
کی طمع در گردش گردون دون‌پرور کنم؟
گر چه گردآلود فقرم شرم باد از همتم
گر به آب چشمه‌ی خورشيد دامن تر کنم
بازکش يک دم عنان ای ترک شهرآشوب من
تا ز اشک و چهره راهت پرزر و گوهر کنم
عاشقان را گر در آتش می‌پسندد لطف دوست
تنگ چشمم گر نظر در چشمه‌ی کوثر کنم
دوش لعلش عشوه‌ای می‌داد حافظ را ولی
من نه آنم کز وی اين افسانه‌ها باور کنم
غزل نمره ۳۴۵
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
بی تو ای سرو روان با گل و گلشن چه کنم
زلف سنبل چه کشم عارض سوسن چه کنم
آه کز طعنه‌ی بدخواه نديدم رويت
نيست چون آينه‌ام روی ز آهن چه کنم
برو ای ناصح و بر دردکشان خرده مگير
کارفرمای قدر می‌کند اين من چه کنم
برق غيرت چو چنين می‌جهد از مکمن غيب
تو بفرما که من سوخته‌خرمن چه کنم
شاه ترکان چو پسنديد و به چاهم انداخت
دستگير ار نشود لطف تهمتن چه کنم
مددی گر به چراغی نکند آتش طور
چاره‌ی تيره‌شب وادی ايمن چه کنم
حافظا خلد برين خانه‌ی موروث من است
اندر اين منزل ويرانه نشيمن چه کنم
غزل نمره ۳۴۴
مستفعلن مستفعلن مستفعلن مستفعلن
عمری‌ست تا من در طلب هر روز گامی می‌زنم
دست شفاعت هر زمان در نيک‌نامی می‌زنم
بی ماه مهرافروز خود تا بگذرانم روز خود
دامی به راهی می‌نهم مرغی به دامی می‌زنم
اورنگ کو؟ گلچهر کو؟ نقش وفا و مهر کو؟
حالی من اندر عاشقی داو تمامی می‌زنم
تا بو که يابم آگهی از سايه‌ی سرو سهی
گلبانگ عشق از هر طرف بر خوش‌خرامی می‌زنم
هر چند کان آرام دل دانم نبخشد کام دل
نقش خيالی می‌کشم فال دوامی می‌زنم
دانم سر آرد غصه را رنگين برآرد قصه را
اين آه خون افشان که من هر صبح و شامی می‌زنم
با آن که از وی غايبم و از می چو حافظ تايبم
در مجلس روحانيان گه‌گاه جامی می‌زنم
غزل نمره ۳۴۳
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان
چل سال رفت و بیش که من لاف می‌زنم
کز چاکران پير مغان کمترين منم
هرگز به يمن عاطفت پير می‌فروش
ساغر تهی نشد ز می صاف روشنم
از جاه عشق و دولت رندان پاکباز
پيوسته صدر مصطبه‌ها بود مسکنم
در شأن من به دردکشی ظن بد مبر
کآلوده گشت جامه ولی پاکدامنم
شهباز دست پادشهم اين چه حالت است
کز ياد برده‌اند هوای نشيمنم؟
حيف است بلبلی چو من اکنون در اين قفس
با اين لسان عذب که خامش چو سوسنم
آب و هوای فارس عجب سفله‌پرور است
کو همرهی که خيمه از اين خاک برکنم
حافظ به زير خرقه قدح تا به کی کشی؟
در بزم خواجه پرده ز کارت برافکنم
تورانشه خجسته که در من يزيد فضل
شد منت مواهب او طوق گردنم
غزل نمره ۳۴۲
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
حجاب چهره‌ی جان می‌شود غبار تنم
خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم
چنين قفس نه سزای چو من خوش‌الحانی‌ست
روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم
عيان نشد که چرا آمدم کجا بودم
دريغ و درد که غافل ز کار خويشتنم
چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس
چو در سراچه‌ی ترکيب تخته‌بند تنم
اگر ز خون دلم بوی شوق می‌آيد
عجب مدار که همدرد آهوی ختنم
طراز پيرهن زرکشم مبين چون شمع
که سوزهاست نهانی درون پيرهنم
بيا و هستی حافظ ز پيش او بردار
که با وجود تو کس نشنود ز من که منم
غزل نمره ۳۴۱
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
گر من از سرزنش مدعيان انديشم
شيوه‌ی مستی و رندی نرود از پيشم
زهد رندان نوآموخته راهی به دهی‌ست
من که بدنام جهانم چه صلاح انديشم
شاه شوريده‌سران خوان من بی‌سامان را
زان که در کم‌خردی از همه عالم بيشم
بر جبين نقش کن از خون دل من خالی
تا بدانند که قربان تو کافرکيشم
اعتقادی بنما و بگذر بهر خدا
تا در اين خرقه ندانی که چه نادرويشم
دامن از رشحه‌ی خون دل من در هم چین
که اثر در تو رسد چون بخراشی ریشم
شعر خونبار من ای باد بدان يار رسان
که ز مژگان سيه بر رگ جان زد نيشم
من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس
حافظ راز خود و عارف وقت خويشم
غزل نمره ۳۴۰
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
گرچه از آتش دل چون خم می در جوشم
مهر بر لب زده خون می‌خورم و خاموشم
قصد جان است طمع در لب جانان کردن
تو مرا بين که در اين کار به جان می‌کوشم
من کی آزاد شوم از غم دل چون هر دم
هندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم
حاش لله که نيم معتقد طاعت خويش
اين قدر هست که گه گه قدحی می‌نوشم
هست اميدم که عليرغم عدو روز جزا
فيض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم
پدرم روضه‌ی رضوان به دو گندم بفروخت
ناخلف باشم اگر من به جویی نفروشم
خرقه‌پوشی من از غايت دينداری نيست
پرده‌ای بر سر صد عيب نهان می‌پوشم
من که خواهم که ننوشم بجز از راوق خم
چه کنم گر سخن پير مغان ننيوشم
گر از اين دست زند مطرب مجلس ره عشق
شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم
غزل نمره ۳۳۹
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
خيال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم
دل از پی نظر آيد به سوی روزن چشم
سزای تکيه‌گهت منظری نمی‌بينم
منم ز عالم و اين گوشه‌ی معين چشم
بيا که لعل و گهر در نثار مقدم تو
ز گنج‌خانه‌ی دل می‌کشم به مخزن چشم
سحر سرشک روانم سر خرابی داشت
گرم نه خون جگر می‌گرفت دامن چشم
نخست‌روز که ديدم رخ تو دل می‌گفت
اگر رسد خللی خون من به گردن چشم
به بوی مژده‌ی وصل تو تا سحر شب دوش
به راه باد نهادم چراغ روشن چشم
به مردمی که دل دردمند حافظ را
مزن به ناوک دلدوز مردم‌افکن چشم
غزل نمره ۳۳۸
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان
من دوسُـ/تدار روی/ خوش و موی/ دلکشم
مدهوش چشم مست و می صاف بی‌غشم
گفتی ز سر عهد ازل يک سخن بگو
آن گه بگويمت که دو پيمانه درکشم
من آدم بهشتيم اما در اين سفر
حالی اسير عشق جوانان مهوشم
در عاشقی گزير نباشد ز ساز و سوز
استاده‌ام چو شمع مترسان ز آتشم
شيراز معدن لب لعل است و کان حسن
من جوهری مفلسم ايرا مشوشم
از بس که چشم مست در اين شهر ديده‌ام
حقا که می نمی‌خورم اکنون و سرخوشم
شهری‌ست پر کرشمه خوبان ز شش جهت
چيزيم نيست ور نه خريدار هر ششم
بخت ار مدد دهد که کشم رخت سوی دوست
گيسوی حور گرد فشاند ز مفرشم
واعظ ز تاب فکرت بی‌حاصلم بسوخت
ساقی کجاست تا زند آبی برآتشم
حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوست
آيينه‌ای ندارم از آن آه می‌کشم
Our TOPPODCAST Picks 
