Stay Connectedمی‌ترسید بی‌آنکه بداند می‌ترسد. غمگین بود بی‌آنکه بداند از چه. می‌خواست برود، بی‌آنکه بداند به کجا. دلتنگ بود، بی‌آنکه بداند برای که. _ پادکست رواق با رویکردی روانشناختی به اگزیستانسیالیسم می‌پردازه و ساده‌تر از اسمش، ریشه‌ی بسیاری از احساسات عمیق آدمی رو واکاوی می‌کنه، غمها، ترسها، آرزوها. هدف رواق کشفِ فردیِ مخاطبان از ابعادِ زیستِ اصیله و من با تکیه بر آثار اروین یالوم، در این مکاشفه همراه شما هستم
Тавсифи сонетхои Хофиз
Copyright: © Farzin Ranjbar
غزل نمره ۳۵۷
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
در خرابات مغان نور خدا می‌بينم
اين عجب بين که چه نوری ز کجا می‌بينم
کیست دردی‌کش این میکده یارب که درش
قبله‌ی حاجت و محراب دعا می‌بینم
جلوه بر من مفروش ای ملک‌الحاج که تو
خانه می‌بينی و من خانه‌خدا می‌بينم
خواهم از زلف بتان نافه‌گشایی کردن
فکر دور است همانا که خطا می‌بينم
کس نديده‌ست ز مشک ختن و نافه‌ی چين
آنچه من هر سحر از باد صبا می‌بينم
سوز دل اشک روان آه سحر ناله‌ی شب
اين همه از نظر لطف شما می‌بينم
هر دم از روی تو نقشی زندم راه خيال
با که گويم که در اين پرده چه‌ها می‌بينم؟
نیست در دایره یک نقطه خطا از کم و بیش
که من این مسئله بی‌چون‌وچرا می‌بینم
دوستان عيب نظربازی حافظ مکنيد
که من او را ز محبان خدا می‌بينم
غزل خواجوی کرمانی:
خودپرستی مکن ار زان که خدا می‌طلبی
در فنا محو شو ار ملک بقا می‌طلبی
خبر از درد نداری و دوا می‌جویی
اثر از رنج ندیدی و شفا می‌طلبی
ساکن دیری و از کعبه نشان می‌پرسی
در خرابات مغانی و خدا می‌طلبی
کارت از چین سر زلف بتان در گره است
وین عجب‌تر که از آن مشک ختا می‌طلبی
اگر از سرو قدان مهر طمع می‌داری
از بن زهر گیا مهر گیا می‌طلبی
خبر از انده یعقوب نداری و مقیم
بوی پیراهن یوسف ز صبا می‌طلبی
کی دل مرده‌ات از باد صبا زنده شود
نفس عیسوی از باد هوا می‌طلبی
دُردیِ دَردکش ار زان که دوا می‌خواهی
بادهٔ صاف خور ار زانک صفا می‌طلبی
خیز خواجو که در این گوشه نوا نتوان یافت
به سپاهان رو اگر زانک نوا می‌طلبی
غزل نمره ۳۵۶
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن
گرم از دست برخيزد که با دلدار بنشينم
ز جام وصل می نوشم ز باغ عيش گل چينم
شراب تلخ صوفی‌سوز بنيادم بخواهد برد
لبم بر لب نه ای ساقی و بستان جان شيرينم
مگر ديوانه خواهم شد در اين سودا که شب تا روز
سخن با ماه می‌گويم پری در خواب می‌بينم
لبت شکر به مستان داد و چشمت می به ميخواران
منم کز غايت حرمان نه با آنم نه با اينم
چو هر خاکی که باد آورد فيضی برد از انعامت
ز حال بنده ياد آور که دولتخواه ديرينم
نه هر کو نقش نظمی زد کلامش دلپذير افتد
تذرو طرفه من گيرم که چالاک است شاهينم
اگر باور نمی‌داری رو از صورتگر چين پرس
که مانی نسخه می‌خواهد ز نوک کلک مشکينم
رموز مستی و رندی ز من بشنو نه از حافظ
که با جام و قدح هر دم نديم ماه و پروينم
وفاداری و حق‌گویی نه کار هر کسی باشد
غلام آصف ثانی جلال الحق و الدينم
غزل نمره ۳۵۵
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
حاليا مصلحت وقت در آن می‌بينم
که کشم رخت به ميخانه و خوش بنشينم
جز صراحی و کتابم نبود يار و نديم
تا حريفان دغا را به جهان کم بينم
جام می گيرم و از اهل ريا دور شوم
يعنی از اهل جهان پاکدلی بگزينم
بس که در خرقه‌ی آلوده زدم لاف صلاح
شرمسار از رخ ساقی و می رنگينم
سر به آزادگی از خلق برآرم چون سرو
گر دهد دست که دامن ز جهان درچينم
سينه‌ی تنگ من و بار غم او هيهات
مرد اين بار گران نيست دل مسکينم
من اگر رند خراباتم و گر حافظ شهر
اين متاعم که همی‌بينی و کمتر زينم
بنده‌ی آصف عهدم دلم از راه مبر
که اگر دم زنم از چرخ بخواهد کينم
بر دلم گرد ستم‌هاست خدايا مپسند
که مکدر شود آيينه‌ی مهرآيينم
غزل نمره ۳۵۴
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن
به مژگان سيه کردی هزاران رخنه در دينم
بيا کز چشم بيمارت هزاران درد برچينم
الا ای همنشين دل که يارانت برفت از ياد
مرا روزی مباد آن دم که بی ياد تو بنشينم
جهان پير است و بی‌بنياد از اين فرهادکش فرياد
که کرد افسون و نيرنگش ملول از جان شيرينم
ز تاب آتش دوری شدم غرق عرق چون گل
بيار ای بادِ شبگيری نسيمی زان عرق چينم
جهان فانی و باقی فدای شاهد و ساقی
که سلطانی عالم را طفيل عشق می‌بينم
اگر بر جای من غيری گزيند دوست حاکم اوست
حرامم باد اگر من جان به جای دوست بگزينم
صباح‌الخير زد بلبل کجایی ساقيا برخيز
که غوغا می‌کند در سر خيال خواب دوشينم
شب رحلت هم از بستر روم در قصر حورالعين
اگر در وقت جان دادن تو باشی شمع بالينم
حديث آرزومندی که در اين نامه ثبت افتاد
همانا بی‌غلط باشد که حافظ داد تلقينم
غزل نمره ۳۵۳
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان
من ترک عشق و شاهد و ساغر نمی‌کنم
صد بار توبه کردم و ديگر نمی‌کنم
باغ بهشت و سايه طوبی و قصر و حور
با خاک کوی دوست برابر نمی‌کنم
تلقين و درس اهل نظر يک اشارت است
گفتم کنايتی و مکرر نمی‌کنم
هرگز نمی‌شود ز سر خود خبر مرا
تا در ميان ميکده سر برنمی‌کنم
ناصح به طعن گفت که رو ترک عشق کن
محتاج جنگ نيست برادر نمی‌کنم
اين تقوی‌ام تمام که با شاهدان شهر
ناز و کرشمه بر سر منبر نمی‌کنم
پیر مغان حکایت معقول می‌کند
معذورم ار حدیث تو باور نمی‌کنم
حافظ جناب پير مغان جای دولت است
من ترک خاک‌بوسی اين در نمی‌کنم
غزل نمره ۳۵۲
فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلان
روزگاری شد که در ميخانه خدمت می‌کنم
در لباس فقر کار اهل دولت می‌کنم
تا کی اندر دام وصل آرم تذروی خوش‌خرام
در کمينم و انتظار وقت و فرصت می‌کنم
واعظ ما بوی حق نشنيد بشنو کاين سخن
در حضورش نيز می‌گويم نه غيبت می‌کنم
با صبا افتان و خيزان می‌روم تا کوی دوست
وز رفيقان ره استمداد همت می‌کنم
خاک کويت زحمت ما برنتابد بيش از اين
لطف‌ها کردی بتا تخفيف زحمت می‌کنم
زلف دلبر دام راه و غمزه‌اش تير بلاست
ياد دار ای دل که چندين‌ات نصيحت می‌کنم
ديده‌ی بدبين بپوشان ای کريم عيب‌پوش
زين دليری‌ها که من در کنج خلوت می‌کنم
حافظم در مجلسی، دردی‌کشم در محفلی
بنگر اين شوخی که چون با خلق صنعت می‌کنم
غزل نمره ۳۵۱
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان
حاشا که من به موسم گل ترک می کنم
من لاف عقل می‌زنم اين کار کی کنم؟
مطرب کجاست؟ تا همه محصول زهد و علم
در کار چنگ و بربط و آواز نی کنم
از قال و قیل مدرسه حالی دلم گرفت
يک چند نيز خدمت معشوق و می کنم
کی بود در زمانه وفا جام می بيار
تا من حکايت جم و کاووس و کی کنم
از نامه‌ی سياه نترسم که روز حشر
با فيض لطف او صد از اين نامه طی کنم
کو پيک صبح تا گله‌های شب فراق
با آن خجسته‌طلعت فرخنده‌پی کنم؟
اين جان عاريت که به حافظ سپرد دوست
روزی رخش ببينم و تسليم وی کنم
غزل نمره ۳۵۰
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
بهار توبه‌شکن می‌رسد چه چاره کنم؟
سخن درست بگويم نمی‌توانم ديد
که می خورند حريفان و من نظاره کنم
چو غنچه با لب خندان به ياد مجلس شاه
پياله گيرم و از شوق جامه پاره کنم
به دور لاله دماغ مرا علاج کنيد
گر از ميانه‌ی بزم طرب کناره کنم
ز روی دوست مرا چون گل مراد شکفت
حواله‌ی سر دشمن به سنگ خاره کنم
گدای ميکده‌ام ليک وقت مستی بين
که ناز بر فلک و حکم بر ستاره کنم
مرا که نيست ره و رسم لقمه‌پرهيزی
چرا ملامت رند شرابخواره کنم؟
به تخت گل بنشانم بتی چو سلطانی
ز سنبل و سمنش ساز طوق و ياره کنم
ز باده خوردن پنهان ملول شد حافظ
به بانگ بربط و نی رازش آشکاره کنم
غزل نمره ۳۴۹
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
دوش سودای رخش گفتم ز سر بيرون کنم
گفت کو زنجير تا تدبير اين مجنون کنم؟
قامتش را سرو گفتم سر کشيد از من به خشم
دوستان از راست می‌رنجد نگارم چون کنم؟
نکته ناسنجيده گفتم دلبرا معذور دار
عشوه‌ای فرمای تا طبع سخن موزون کنم
زردرویی می‌کشم زان طبع نازک بی‌گناه
ساقيا جامی بده تا چهره را گلگون کنم
ای نسيم منزل ليلی خدا را تا به کی
ربع را برهم زنم اطلال را جيحون کنم
من که ره بردم به گنج حسن بی‌پايان دوست
صد گدای همچو خود را بعد از اين قارون کنم
ای مه صاحب‌قران از بنده حافظ ياد کن
تا دعای دولت آن حسن روزافزون کنم
غزل نمره ۳۴۸
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
ديده دريا کنم و صبر به صحرا فکنم
و اندر اين کار دل خويش به دريا فکنم
از دل تنگ گنهکار برآرم آهی
کآتش اندر گنه آدم و حوا فکنم
مايه‌ی خوشدلی آنجاست که دلدار آنجاست
می‌کنم جهد که خود را مگر آن جا فکنم
بگشا بند قبا ای مه خورشيدکلاه
تا چو زلفت سر سودازده در پا فکنم
خورده‌ام تير فلک باده بده تا سرمست
عقده دربند کمر ترکش جوزا فکنم
جرعه‌ی جام بر اين تخت روان افشانم
غلغل چنگ در اين گنبد مينا فکنم
حافظا تکيه بر ايام چو سهو است و خطا
من چرا عشرت امروز به فردا فکنم؟
Our TOPPODCAST Picks 
