Stay Connectedمی‌ترسید بی‌آنکه بداند می‌ترسد. غمگین بود بی‌آنکه بداند از چه. می‌خواست برود، بی‌آنکه بداند به کجا. دلتنگ بود، بی‌آنکه بداند برای که. _ پادکست رواق با رویکردی روانشناختی به اگزیستانسیالیسم می‌پردازه و ساده‌تر از اسمش، ریشه‌ی بسیاری از احساسات عمیق آدمی رو واکاوی می‌کنه، غمها، ترسها، آرزوها. هدف رواق کشفِ فردیِ مخاطبان از ابعادِ زیستِ اصیله و من با تکیه بر آثار اروین یالوم، در این مکاشفه همراه شما هستم
Тавсифи сонетхои Хофиз
Copyright: © Farzin Ranjbar
نمایه‌ی این برنامه عکسیه که برای چرم‌دوز فرستاده‌م تا برای لولی لباس بدوزه
غزل نمره ۳۷۷
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
ما شبی دست برآريم و دعایی بکنيم
غم هجران تو را چاره ز جایی بکنيم
دلِ بيمار شد از دست، رفيقان مددی
تا طبيبش به سر آريم و دوایی بکنيم
آن که بی‌جرم برنجيد و به تيغم زد و رفت
بازش آريد خدا را که صفایی بکنيم
خشک شد بيخ طرب راه خرابات کجاست
تا در آن آب و هوا نشو و نمایی بکنيم؟
در ره نفس کزو سینه‌ی ما بتکده بود
تیر آهی بکشانیم و غزایی بکنیم
مدد از خاطر رندان طلب ای دل ور نه
کار صعب است مبادا که خطایی بکنيم
سايه‌ی طاير کم‌حوصله کاری نکند
طلب سايه‌ی ميمون همایی بکنيم
دلم از پرده بشد حافظ خوش‌لهجه کجاست
تا به قول و غزلش ساز و نوایی بکنيم؟
غزل نمره ۳۷۶
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
دوستان وقت گل آن به که به عشرت کوشيم
سخن اهل دل است اين و به جان بنيوشيم
نيست در کس کرم و وقت طرب می‌گذرد
چاره آن است که سجاده به می بفروشيم
خوش هوایی‌ست فرح‌بخش خدايا بفرست
نازنينی که به رويش می گلگون نوشيم
ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است
چون از اين غصه نناليم و چرا نخروشيم
گل به جوش آمد و از می نزديمش آبی
لاجرم ز آتش حرمان و هوس می‌جوشيم
می‌کشيم از قدح لاله شرابی موهوم
چشم بد دور که بی مطرب و می مدهوشيم
حافظ اين حال عجب با که توان گفت که ما
بلبلانيم که در موسم گل خاموشيم
غزل نمره ۳۷۵
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان
صوفی بيا که خرقهی سالوس برکشيم
وين نقش زرق را خط بطلان به سر کشيم
نذر و فتوح صومعه در وجه می نهيم
دلق ريا به آب خرابات برکشيم
بيرون جهيم سرخوش و از بزم مدعی
غارت کنيم باده و شاهد به بر کشيم
عشرت کنيم ور نه به حسرت کشندمان
روزی که رخت جان به جهانی دگر کشيم
سر خدا که در تتق غيب منزوی‌ست
مستانه‌اش نقاب ز رخسار برکشيم
فردا اگر نه روضه‌ی رضوان به ما دهند
غلمان ز روضه و حور ز جنت به درکشيم
کو جلوه‌ای ز ابروی او تا چو ماه نو
گوی سپهر در خم چوگان زر کشيم
حافظ نه حد ماست چنين لاف‌ها زدن
پای از گليم خويش چرا بيشتر کشيم؟
غزل نمره ۳۷۴
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن
بيا تا گل برافشانيم و می در ساغر اندازيم
فلک را سقف بشکافيم و طرحی نو دراندازيم
اگر غم لشکر انگيزد که خون عاشقان ريزد
من و ساقی به هم بر او تازيم و بنيادش براندازيم
شراب ارغوانی را گلاب اندر قدح ريزيم
نسيم عطرگردان را شکر در مجمر اندازيم
چو در دست است رودی خوش بزن مطرب سرودی خوش
که دست‌افشان غزل خوانيم و پاکوبان سر اندازيم
صبا خاک وجود ما بدان عالیجناب انداز
بود کآن شاه خوبان را نظر بر منظر اندازيم
يکی از عقل می‌لافد يکی طامات می‌بافد
بيا کاين داوری‌ها را به پيش داور اندازيم
بهشت عدن اگر خواهی بيا با ما به ميخانه
که از پای خمت یکسر به حوض کوثر اندازيم
سخندانی و خوشخوانی نمی‌ورزند در شيراز
بيا حافظ که تا خود را به ملکی ديگر اندازيم
غزل نمره ۳۷۳
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
خيز تا خرقهی صوفی به خرابات بريم
شطح و طامات به بازار خرافات بريم
سوی رندان قلندر به رهاورد سفر
دلق بسطامی و سجاده‌ی طامات بريم
تا همه خلوتيان جام صبوحی گيرند
چنگ صبحی به در پير مناجات بريم
با تو آن عهد که در وادی ايمن بستيم
همچو موسی ارنی‌گوی به ميقات بريم
کوس ناموس تو بر کنگره‌ی عرش زنيم
علم عشق تو بر بام سماوات بريم
خاک کوی تو به صحرای قيامت فردا
همه بر فرق سر از بهر مباهات بريم
ور نهد در ره ما خار ملامت زاهد
از گلستانش به زندان مکافات بريم
شرممان باد ز پشمينه‌ی آلوده خويش
گر بدين فضل و هنر نام کرامات بريم
قدر وقت ار نشناسد دل و کاری نکند
بس خجالت که از اين حاصل اوقات بريم
فتنه می‌بارد از اين سقف مقرنس برخيز
تا به ميخانه پناه از همه آفات بريم
در بيابان فنا گم شدن آخر تا کی؟
ره بپرسيم مگر پی به مهمات بريم
حافظ آب رخ خود بر در هر سفله مريز
حاجت آن به که بر قاضی حاجات بريم
غزل نمره ۳۷۲
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان
بگذار تا ز شارع ميخانه بگذريم
کز بهر جرعه‌ای همه محتاج آن دريم
روز نخست چون دم رندی زديم و عشق
شرط آن بود که جز ره آن شيوه نسپريم
جایی که تخت و مسند جم می‌رود به باد
گر غم خوريم خوش نبود به که می خوريم
تا بو که دست در کمر او توان زدن
در خون دل نشسته چو ياقوت احمريم
واعظ مکن نصيحت شوريدگان که ما
با خاک کوی دوست به فردوس ننگريم
چون صوفيان به حالت و رقصند مقتدا
ما نيز هم به شعبده دستی برآوريم
از جرعه‌ی تو خاک زمين در و لعل يافت
بيچاره ما که پيش تو از خاک کمتريم
حافظ چو ره به کنگره‌ی کاخ وصل نيست
با خاک آستانه‌ی اين در به سر بريم
غزل نمره ۳۷۱
مفعول و مفاعیل و مفاعیل و فعولن
ما درس سحر در ره ميخانه نهاديم
محصول دعا در ره جانانه نهاديم
در خرمن صد زاهد و عاقل زند آتش
اين داغ که ما بر دل ديوانه نهاديم
سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد
تا روی در اين منزل ويرانه نهاديم
در دل ندهم ره پس از اين مهر بتان را
مهر لب او بر در اين خانه نهاديم
در خرقه از اين بيش منافق نتوان بود
بنياد از اين شيوه‌ی رندانه نهاديم
چون می‌رود اين کشتی سرگشته که آخر
جان در سر آن گوهر يک دانه نهاديم
المنه لله که چو ما بی‌دل‌ودين بود
آن را که لقب عاقل و فرزانه نهاديم
قانع به خيالی ز تو بوديم چو حافظ
يا رب چه گداهمت و بيگانه‌نهاديم
غزل نمره ۳۷۰
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن
صلاح از ما چه می‌جویی که مستان را صلا گفتيم
به دور نرگس مستت سلامت را دعا گفتيم
در ميخانه‌ام بگشا که هيچ از خانقه نگشود
گرت باور بود ور نه سخن اين بود و ما گفتيم
من از چشم تو ای ساقی خراب افتاده‌ام ليکن
بلایی کز حبيب آيد هزارش مرحبا گفتيم
قدت گفتم که شمشاد است و بس خجلت به بار آورد
که اين نسبت چرا کرديم و اين بهتان چرا گفتيم
جگر چون نافه‌ام خون گشت و کم زينم نمی‌بايد
جزای آن که با زلفت سخن از چين خطا گفتيم
اگر بر من نبخشایی پشيمانی خوری آخر
به خاطر دار اين معنی که در خدمت کجا گفتيم
تو آتش گشتی ای حافظ ولی با يار درنگرفت
ز بدعهدی گل گویی حکايت با صبا گفتيم
غزل نمره ۳۶۹
فاعلاتن فاعلاتن فاعلان
ما ز ياران چشم ياری داشتيم
خود غلط بود آن چه می‌پنداشتيم
تا درخت دوستی کی بر دهد
حاليا رفتيم و تخمی کاشتيم
گفت‌وگو آيين درويشی نبود
ور نه با تو ماجراها داشتيم
شيوه‌ی چشمت فريب جنگ داشت
ما ندانستیم و صلح انگاشتيم
گلبن حسنت نه خود شد دلفروز
ما دم همت بر او بگماشتيم
نکته ها رفت و شکايت کس نکرد
جانب حرمت فرو نگذاشتيم
گفتمش دل برده‌ای از ما به خشم
سر بدین دعوی بر او افراشتیم*
گفت خود دادی به ما دل حافظا
ما محصل بر کسی نگماشتيم
غزل نمره ۳۶۸
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
خيز تا از در ميخانه گشادی طلبيم
به ره دوست نشينيم و مرادی طلبيم
زاد راه حرم وصل نداريم مگر
به گدایی ز در ميکده زادی طلبيم
اشک آلوده‌ی ما گر چه روان است ولی
به رسالت سوی او پاک نهادی طلبيم
لذت داغ غمت بر دل ما باد حرام
اگر از جور غم عشق تو دادی طلبيم
نقطه‌ی خال تو بر لوح بصر نتوان زد
مگر از مردمک ديده مدادی طلبيم
عشوه‌ای از لب شيرين تو دل خواست به جان
به شکرخنده لبت گفت مزادی طلبيم
تا بود نسخه‌ی عطری دل سودازده را
از خط غاليه‌سای تو سوادی طلبيم
چون غمت را نتوان يافت مگر در دل شاد
ما به اميد غمت خاطر شادی طلبيم
بر در مدرسه تا چند نشينی حافظ
خيز تا از در ميخانه گشادی طلبيم
Our TOPPODCAST Picks 
