Stay Connectedمی‌ترسید بی‌آنکه بداند می‌ترسد. غمگین بود بی‌آنکه بداند از چه. می‌خواست برود، بی‌آنکه بداند به کجا. دلتنگ بود، بی‌آنکه بداند برای که. _ پادکست رواق با رویکردی روانشناختی به اگزیستانسیالیسم می‌پردازه و ساده‌تر از اسمش، ریشه‌ی بسیاری از احساسات عمیق آدمی رو واکاوی می‌کنه، غمها، ترسها، آرزوها. هدف رواق کشفِ فردیِ مخاطبان از ابعادِ زیستِ اصیله و من با تکیه بر آثار اروین یالوم، در این مکاشفه همراه شما هستم
Тавсифи сонетхои Хофиз
Copyright: © Farzin Ranjbar
غزل نمره ۲۸۷
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
ای همه شکل تو مطبوع و همه جای تو خوش
دلم از عشوه‌ی (یاقوت) شيرين شکرخای تو خوش
همچو گلبرگ طری (بود) هست وجود تو لطيف
همچو سرو چمن خلد سراپای تو خوش
شيوه و ناز تو شيرين، خط‌وخال تو مليح
چشم و ابروی تو زيبا قد و بالای تو خوش
هم گلستان خيالم ز تو پرنقش‌ونگار
هم مشام دلم از زلف سمن‌سای تو خوش
در ره عشق که از سيل بلا نيست گذار
کرده‌ام خاطر خود را به تمنای تو خوش
شکر چشم تو چه گويم (پیش چشم تو بمیرم) که بدان بيماری
می‌کند درد مرا از رخ زيبای تو خوش
در بيابان طلب گر چه ز هر سو خطری‌ست
می‌رود حافظ بی‌دل به تولای تو خوش
غزل نمره ۲۸۶
فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلان
دوش با من گفت پنهان کاردانی تيزهوش
و از شما پنهان نشايد کرد سر می‌فروش
گفت آسان گير بر خود کارها کز روی طبع
سخت (می‌گیرد) می‌گردد جهان بر مردمان سختکوش
وان گهم درداد جامی کز فروغش بر فلک
زهره در رقص آمد و بربط زنان می‌گفت نوش
با دل خونين لب خندان بياور همچو جام
نی گرت زخمی رسد چون چنگ آیی در خروش
تا نگردی آشنا زين پرده رمزی نشنوی
گوش نامحرم نباشد جای پيغام سروش
گوش کن پند ای پسر و از بهر دنيا غم مخور
گفتمت چون در حديثی گر توانی داشت (گوش) هوش
در حریم عشق نتوان دم زد از گفت و شنید
زان که آنجا جمله اعضا چشم بايد بود و گوش
بر بساط نکته‌دانان خودفروشی شرط نيست
يا سخن دانسته گو ای مرد (بخرد) عاقل يا خموش
ساقيا می ده که رندی‌های حافظ فهم کرد
آصف صاحب قران جرم‌بخش عيب‌پوش
غزل نمره ۲۸۵
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان
در عهد پادشاه (عطا) خطابخش جرم‌پوش
حافظ قرابه‌کش شد و مفتی پياله‌نوش
صوفی ز کنج صومعه با پای خم نشست
تا ديد محتسب که سبو می‌کشد به دوش
احوال شيخ و قاضی و شرب (مدام) اليهودشان
کردم سوال صبحدم از پير می‌فروش
گفتا نه گفتنی‌ست سخن گر چه محرمی
درکش زبان و پرده نگه دار و (سر بپوش) می بنوش
ساقی بهار می‌رسد و وجه می نماند
فکری بکن که خون دل آمد ز غم به جوش
عشق است و مفلسی و جوانی و نوبهار
عذرم پذير و جرم به ذيل کرم بپوش
تا چند همچو شمع زبان‌آوری کنی
پروانه‌ی مراد رسيد (رسد حافظا) ای محب خموش
ای پادشاه صورت و معنی که مثل تو
ناديده هيچ ديده و نشنيده هيچ گوش
چندان بمان که خرقه‌ی ازرق کند قبول
بخت جوانت از فلک پير ژنده‌پوش
غزل نمره ۲۸۴
مفتعلن مفتعلن فاعلن
هاتفی از گوشه‌ی ميخانه دوش
گفت ببخشند گنه می بنوش
لطف (عفو) الهی بکند کار خويش
مژده‌ی رحمت برساند سروش
لطف خدا بيشتر از جرم ماست
نکته‌ی سربسته چه (گویی) دانی خموش
اين خرد خام به ميخانه بر
تا می لعل آوردش خون به جوش
گر چه وصالش نه به کوشش دهند
هر قدر ای دل که توانی بکوش
گوش من و حلقه‌ی گيسوی يار
روی من و خاک در می‌فروش
رندی حافظ نه گناهی‌ست صعب
با کرم پادشه (جرم) عيب‌پوش
داور دين شاه شجاع آن که کرد
روح قدس حلقه‌ی امرش به گوش
ای ملک العرش مرادش بده
و از خطر چشم بدش دار گوش
غزل نمره ۲۸۳
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
سحر ز هاتف غيبم رسيد مژده به گوش
که دور شاه شجاع است می دلير بنوش
شد آن که اهل نظر بر کناره می‌رفتند
هزار گونه سخن در دهان و لب خاموش
به صوت (بانگ) چنگ بگوييم آن حکايت‌ها
که از نهفتن آن ديگ سينه می‌زد جوش
شراب خانگی ترس محتسب خورده
به روی يار بنوشيم و بانگ نوشانوش
ز کوی ميکده دوشش به دوش می‌بردند
امام شهر (خواجه) که سجاده می‌کشيد به دوش
دلا دلالت خيرت کنم به راه نجات
مکن به فسق مباهات و زهد هم مفروش
محل نور تجلی‌ست رای انور شاه
چو قرب او طلبی در صفای نيت کوش
بجز ثنای جلالش مساز ورد ضمير
که هست گوش دلش محرم پيام سروش
رموز مصلحت ملک خسروان دانند
گدای گوشه‌نشينی تو حافظا مخروش
غزل نمره ۲۸۲
مفاعیلن مفاعیلن فعولن
ببرد از من/ قرار و طا/قت و هوش
بت سنگين‌دل سيمين‌بناگوش
نگاری چابکی شنگی (پریوش) کله‌دار
ظريفی مهوشی ترکی قباپوش
ز تاب آتش سودای عشقش
به سان ديگ دايم می‌زنم جوش
چو پيراهن شوم آسوده‌خاطر
گرش همچون قبا گيرم در آغوش
اگر پوسيده گردد استخوانم
نگردد مهرت از جانم فراموش
دل و دينم دل و دينم ببرده‌ست
برودوشش برودوشش برودوش
دوای تو دوای توست حافظ
لب نوشش لب نوشش لب نوش
غزل نمره ۲۸۱
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن
يا رب (آن) اين نو/گل خندان/ که سپردی/ به منش
می‌سپارم به تو از چشم حسود چمنش
گر چه از کوی وفا گشت به صد مرحله دور
دور (دار) باد آفت دور (قمر) فلک از جان و تنش
گر به سرمنزل سلمی رسی ای باد (پیک) صبا
چشم دارم که سلامی برسانی ز منش
به ادب نافه‌گشایی کن از آن زلف سياه
جای دل‌های عزيز است به هم برمزنش
گو دلم حق وفا (بر) با خط و خالت دارد
محترم دار در آن طره‌ی عنبرشکنش
در مقامی که به ياد لب او می نوشند
سفله آن مست که باشد خبر از خويشتنش
عرض و مال از در ميخانه نشايد اندوخت
هر که اين آب خورد رخت به دريا فکنش
هر که ترسد ز ملال انده عشقش نه حلال
سر ما و قدمش يا لب ما و دهنش
شعر حافظ همه بيت‌الغزل معرفت است
آفرين بر نفس دلکش و لطف سخنش
«««««🍷می‌بهـا»»»»»
غزل نمره ۲۸۰
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش
به هر شکسته که پيوست تازه شد جانش
کجاست همنفسی تا (که شرح غصه دهم) به شرح عرضه دهم
که دل چه می‌کشد از روزگار هجرانش؟
زمانه از ورق گل مثال روی تو (ساخت) بست
ولی ز شرم تو در غنچه کرد پنهانش
تو خفته‌ای (جُسته‌ای) (بسی شدیم) و (بدین سفینه) نشد عشق را کرانه پديد
تبارک الله از اين ره که نيست پايانش
برید باد صبا نامه‌ای که برد به دوست
ز خون دیده‌ی ما بود مهر عنوانش
جمال کعبه مگر عذر رهروان خواهد
که جان زنده‌دلان سوخت در بيابانش
بدين شکسته بيت‌الحزن که می‌آرد
نشان يوسف دل از چه زنخدانش؟
بگيرم آن سر زلف و به دست خواجه دهم
که سوخت حافظ بی‌دل ز مکر و دستانش
غزل نمره ۲۷۹
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل
خوشا شيراز و وضع بی‌مثالش
خداوندا نگه دار از زوالش
ز رکن‌آباد ما صد لوحش‌الله
که عمر خضر می‌بخشد زلالش
ميان جعفرآباد و مصلا
عبيرآميز می‌آيد شمالش
به شيراز آی و فيض روح قدسی
بجوی (بخواه) از مردم صاحب‌کمالش
که نام قند مصری برد (آینجا) آنجا
(کی آمد شکر مصری به شیراز)
که شيرينان ندادند انفعالش
صبا زان لولی شنگول سرمست
چه داری آگهی؟ چون است حالش؟
گر آن شيرين‌پسر (دهن) خونم بريزد
دلا چون شير مادر کن حلالش
مکن از خواب بيدارم خدا را
(مکن بیدار از این خوابم خدا را)
که دارم (عشرتی) خلوتی خوش با خيالش
چرا حافظ چو می‌ترسيدی از هجر
نکردی شکر ايام وصالش؟
غزل نمره ۲۷۸
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن
شراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش
که تا يک دم بياسايم ز دنيا و شر و شورش
سماط دهر دون‌پرور ندارد شهد آسايش
مذاق حرص و آز ای دل بشو‌ی از تلخ و از شورش
بياور می که نتوان شد ز مکر آسمان ايمن
به لعب زهره‌ی چنگی و مريخ سلحشورش
بيا تا در می صافی‌ت راز دهر بنمايم
به شرط آن که ننمایی به کج‌طبعان دل‌کورش
کمند صيد بهرامی بيفکن جام جم بردار
که من پيمودم اين صحرا نه بهرام است و نه گورش
نظر کردن به درويشان منافی بزرگی نيست
سليمان با چنان حشمت نظرها بود با مورش
کمان ابروی جانان نمی‌پيچد سر از حافظ
وليکن خنده می‌آيد بدين بازوی بی‌زورش
Our TOPPODCAST Picks 
