Stay Connectedمی‌ترسید بی‌آنکه بداند می‌ترسد. غمگین بود بی‌آنکه بداند از چه. می‌خواست برود، بی‌آنکه بداند به کجا. دلتنگ بود، بی‌آنکه بداند برای که. _ پادکست رواق با رویکردی روانشناختی به اگزیستانسیالیسم می‌پردازه و ساده‌تر از اسمش، ریشه‌ی بسیاری از احساسات عمیق آدمی رو واکاوی می‌کنه، غمها، ترسها، آرزوها. هدف رواق کشفِ فردیِ مخاطبان از ابعادِ زیستِ اصیله و من با تکیه بر آثار اروین یالوم، در این مکاشفه همراه شما هستم
Тавсифи сонетхои Хофиз
Copyright: © Farzin Ranjbar
غزل نمره ۴۱۷
مستفعلن‌فع مستفعلن‌فع
عيشم مدام است از لعل دلخواه
کارم به کام است الحمدلله
ای بخت سرکش تنگش به بر کش
گه جام زر کش گه لعل دلخواه
ما را به رندی افسانه کردند
پيران جاهل شيخان گمراه
از دست زاهد کرديم توبه
و از فعل عابد استغفرالله
جانا چه گويم شرح فراقت
چشمی و صد نم جانی و صد آه
کافر مبيناد اين غم که ديده‌ست
از قامتت سرو از عارضت ماه
شوق لبت برد از ياد حافظ
درس شبانه ورد سحرگاه
غزل نمره ۴۱۶
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
خنک نسيم معنبر شمامه‌ای دلخواه
که در هوای تو برخاست بامداد پگاه
دليل راه شو ای طاير خجسته‌لقا
که ديده آب شد از شوق خاک آن درگاه
به ياد شخص نزارم که غرق خون دل است
هلال را ز کنار افق کنيد نگاه
منم که بی تو نفس می‌کشم؟ زهی خجلت
مگر تو عفو کنی ور نه چيست عذر گناه؟
ز دوستان تو آموخت در طريقت مهر
سپيده‌دم که صبا چاک زد شعار سياه
به عشق روی تو روزی که از جهان بروم
ز تربتم بدمد سرخ‌گل به جای گياه
مده به خاطر نازک ملالت از من زود
که حافظ تو خود اين لحظه گفت بسم الله
غزل نمره ۴۱۵
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلن
ای پيک راستان خـبر يار ما بگو
احوال گل به بلبل دستان‌سرا بگو
ما محرمان خلوت انسيم غم مخور
با يار آشنا سخن آشنا بگو
جان‌پرور است قصه‌ی ارباب معرفت
رمزی برو بپرس حديثی بيا بگو
بر اين فقير نامه‌ی آن محتشم بخوان
با اين گدا حکايت آن پادشا بگو
برهم چو می‌زد آن سر زلفين مشکبار
با ما سر چه داشت؟ ز بهر خدا بگو
جان‌ها ز دام زلف چو بر خاک می‌فشاند
بر آن غريب ما چه گذشت از هوا بگو
هر کس که گفت خاک در دوست توتياست
گو اين سخن معاينه در چشم ما بگو
آن کس که منع ما ز خرابات می‌کند
گو در حضور پير من اين ماجرا بگو
گر ديگرت بر آن در دولت گذر بود
بعد از ادای خدمت و عرض دعا بگو
هر چند ما بديم تو ما را بدان مگير
شاهانه ماجرای گناه گدا بگو
آن می که در سبو دل صوفی به عشوه برد
کی در قدح کرشمه کند ساقیا بگو
حافظ گرت به مجلس او راه می‌دهند
می نوش و ترک زرق ز بهر خدا بگو
غزل نمره ۴۱۴
مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن
گلبن عيش می‌دمد ساقی گلعذار کو؟
باد بهار می‌وزد باده‌ی خوشگوار کو؟
هر گل نو ز گلرخی ياد همی‌کند ولی
گوش سخن‌شنو کجا ديده‌ی اعتبار کو؟
مجلس بزم عيش را غاليه‌ی مراد نيست
ای دم صبح خوش‌نفس نافه‌ی زلف يار کو؟
حسن‌فروشی گلم نيست تحمل ای صبا
دست زدم به خون دل بهر خدا نگار کو؟
شمع سحرگهی اگر لاف ز عارض تو زد
خصم زبان‌دراز شد خنجر آبدار کو؟
گفت مگر ز لعل من بوسه نداری آرزو؟
مردم از اين هوس ولی قدرت و اختيار کو؟
حافظ اگر چه در سخن خازن گنج حکمت است
از غم روزگار دون طبع سخن‌گزار کو؟
غزل نمره ۴۱۳
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلن
خط عذار يار که بگرفت ماه از او
خوش حلقه‌ای‌ست ليک به در نيست راه از او
ابروی دوست گوشه‌ی محراب دولت است
آنجا بسای چهره و حاجت بخواه از او
ای جرعه‌نوش مجلس جم سينه پاک دار
کآيينه‌ای‌ست جام جهان‌بين که آه از او
کردار اهل صومعه‌ام کرد می‌پرست
اين دود بين که نامه‌ی من شد سياه از او
سلطان غم هر آنچه تواند بگو بکن
من بُرده‌ام به باده‌فروشان پناه از او
ساقی چراغ می به ره آفتاب دار
گو برفروز مشعله‌ی صبحگاه از او
آبی به روزنامه‌ی اعمال ما فشان
بتوان مگر سترد حروف گناه از او
حافظ که راه مجلس عشاق ساز کرد
خالی مباد عرصه‌ی اين بزمگاه از او
آيا در اين خيال که دارد گداي شهر
روزی بود که ياد کند پادشاه از او؟
غزل نمره ۴۱۲
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن
مرا چشمی‌ست خون‌افشان ز دست آن کمان ابرو
جهان بس فتنه خواهد ديد از آن چشم و از آن ابرو
غلام چشم آن ترکم که در خواب خوش مستی
نگارين‌گلشنش روی است و مشکين‌سايبان ابرو
هلالی شد تنم زين غم که با طغرای ابرويش
که باشد مه که بنمايد ز طاق آسمان ابرو
رقيبان غافل و ما را از آن چشم و جبين هر دم
هزاران گونه پيغام است و حاجب در ميان ابرو
روان گوشه‌گيران را جبينش طرفه گلزاريست
که بر طرف سمن‌زارش همی‌گردد چمان ابرو
دگر حور و پری را کس نگويد با چنين حسنی
که اين را اين چنين چشم است و آن را آن چنان ابرو
تو کافردل نمی‌بندی نقاب زلف و می‌ترسم
که محرابم بگرداند خم آن دلستان ابرو
اگر چه مرغ زيرک بود حافظ در هواداری
به تير غمزه صيدش کرد چشم آن کمان ابرو
غزل نمره ۴۱۱
مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن
تاب بنفشه می‌دهد طره‌ی مشک‌سای تو
پرده‌ی غنچه می‌درد خنده‌ی دلگشای تو
ای گل خوش‌نسيم من بلبل خويش را مسوز
کز سر صدق می‌کند شب همه شب دعای تو
من که ملول گشتمی از نفس فرشتگان
قال و مقال عالمی می‌کشم از برای تو
دولت عشق بين که چون از سر فقر و افتخار
گوشه‌ی تاج سلطنت می‌شکند گدای تو
خرقه‌ی زهد و جام می گر چه نه درخور هم‌اند
اين همه نقش می‌زنم از جهت رضای تو
شور شراب عشق تو آن نفسم رود ز سر
کاين سر پرهوس شود خاک در سرای تو
شاهنشين چشم من تکيه‌گه خيال توست
جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو
خوش چمنی‌ست عارضت خاصه که در بهار حسن
حافظ خوش‌کلام شد مرغ سخن‌سرای تو
غزل نمره ۴۱۰
فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلان
ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو
زينت تاج و نگين از گوهر والای تو
آفتاب فتح را هر دم طلوعی می‌دهد
از کلاه خسروی رخسار مه‌سيمای تو
جلوه‌گاه طاير اقبال باشد هر کجا
سايه اندازد همای چترگردون‌سای تو
از رسوم شرع و حکمت با هزاران اختلاف
نکته‌ای هرگز نشد فوت از دل دانای تو
آب حيوانش ز منقار بلاغت می‌چکد
طوطی خوش‌لهجه يعنی کلک شکرخای تو
گر چه خورشيد فلک چشم و چراغ عالم است
روشنایی‌بخش چشم اوست خاک پای تو
آنچه اسکندر طلب کرد و ندادش روزگار
جرعه‌ای بود از زلال جام جان‌افزای تو
عرض حاجت در حريم حضرتت محتاج نيست
راز کس مخفی نماند با فروغ رای تو
خسروا پيرانه‌سر حافظ جوانی می‌کند
بر اميد عفو جانبخش گنه‌فرسای تو
غزل نمره ۴۰۹
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلن
ای خون‌بهای نافه‌ی چين خاک راه تو
خورشيد سايه‌پرور طرف کلاه تو
نرگس کرشمه می‌برد از حد برون خرام
ای جان فدای شيوه‌ی چشم سياه تو
خونم بخور که هيچ ملک با چنین جمال
از دل نيايدش که نويسد گناه تو
آرام و خواب خلق جهان را سبب تویی
زان شد کنار ديده و دل تکيه گاه تو
با هر ستاره‌ای سر و کار است هر شبم
از حسرت فروغ رخ همچو ماه تو
ياران همنشين همه از هم جدا شدند
ماييم و آستانه‌ی دولت‌پناه تو
*یار بدان مباش که مانند بخت نیک
یار تو باد هر که بود نیکخواه تو
حافظ طمع مبر ز عنايت که عاقبت
آتش زند به خرمن غم دود آه تو
غزل نمره ۴۰۸
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان
ای آفتاب آينه‌دار جمال تو
مشک سياه مجمره‌گردان خال تو
صحن سرای ديده بشستم ولی چه سود
کاين گوشه نيست درخور خيل خيال تو
اين نقطه‌ی سياه که آمد مدار نور
عکسی‌ست در حديقه‌ی بينش ز خال تو
در اوج ناز و نعمتی ای پادشاه حسن
يا رب مباد تا به قيامت زوال تو
مطبوع‌تر ز نقش تو صورت نبست باز
طغرانويس ابروی مشکين مثال تو
در چين زلفش ای دل مسکين چگونه‌ای؟
کآشفته گفت باد صبا شرح حال تو
برخاست بوی گل ز در آشتی درآی
ای نوبهار ما رخ فرخنده‌فال تو
تا آسمان ز حلقه‌به‌گوشان ما شود
کو عشوه‌ای ز ابروی همچون هلال تو
تا پيش بخت باز رَوم تهنيت‌کنان
کو مژده‌ای ز مقدم عيد وصال تو؟
در پيش شاه عرض کدامين جفا کنم
شرح نيازمندی خود يا ملال تو؟
حافظ در اين کمند سر سرکشان بسی‌ست
سودای کج مپز که نباشد مجال تو
Our TOPPODCAST Picks 
