Stay Connectedمی‌ترسید بی‌آنکه بداند می‌ترسد. غمگین بود بی‌آنکه بداند از چه. می‌خواست برود، بی‌آنکه بداند به کجا. دلتنگ بود، بی‌آنکه بداند برای که. _ پادکست رواق با رویکردی روانشناختی به اگزیستانسیالیسم می‌پردازه و ساده‌تر از اسمش، ریشه‌ی بسیاری از احساسات عمیق آدمی رو واکاوی می‌کنه، غمها، ترسها، آرزوها. هدف رواق کشفِ فردیِ مخاطبان از ابعادِ زیستِ اصیله و من با تکیه بر آثار اروین یالوم، در این مکاشفه همراه شما هستم
Тавсифи сонетхои Хофиз
Copyright: © Farzin Ranjbar
غزل نمره ۴۳۷
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان
ای قصه‌ی بهشت ز کويت حکايتی
شرح جمال حور ز رويت روايتی
انفاس عيسی از لب لعلت لطيفه‌ای
و آب خضر ز نوش لبانت کنايتی
هر پاره از دل من و از غصه قصه‌ای
هر سطری از خصال تو وز رحمت آيتی
کی عطرسای مجلس روحانيان شدی
گل را اگر نه بوی تو کردی رعايتی
در آرزوی خاک در يار سوختيم
ياد آور ای صبا که نکردی حمايتی
ای دل به هرزه دانش و عمرت به باد رفت
صد مايه داشتی و نکردی کفايتی
بوی دل کباب من آفاق را گرفت
اين آتش درون بکند هم سرايتی
در آتش ار خيال رخش دست می‌دهد
ساقی بيا که نيست ز دوزخ شکايتی
دانی مراد حافظ از اين درد و غصه چيست؟
از تو کرشمه‌ای و ز خسرو عنايتی
غزل نمره ۴۳۶
مفعول و مفاعیل و مفاعیل و فعولن
آن غاليه‌خط گر سوی ما نامه نوشتی
گردون ورق هستی ما درننوشتی
هر چند که هجران ثمر وصل برآرد
دهقان جهان کاش که اين تخم نکشتی
آمرزش نقد است کسی را که در اين جا
ياری‌ست چو حوری و سرایی چو بهشتی
در مصطبه‌ی عشق تنعم نتوان کرد
چون بالش زر نيست بسازيم به خشتی
مفروش به باغ ارم و نخوت شداد
يک شيشه می و نوش لبی و لب کشتی
تا کی غم دنيای دنی ای دل دانا؟
حيف است ز خوبی که شود عاشق زشتی
آلودگی خرقه خرابی جهان است
کو راهروی اهل دلی پاک‌سرشتی
از دست چرا هشت سر زلف تو حافظ
تقدير چنين بود چه کردی که نهشتی؟
غزل نمره ۴۳۵
مفعول و فاعلاتن مفعول و فاعلاتن
با مدعی مگوييد اسرار عشق و مستی
تا بی‌خبر بميرد در درد خودپرستی
عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آيد
ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی
دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم
با کافران چه کارت گر بت نمی‌پرستی؟
سلطان من خدا را زلفت شکست ما را
تا کی کند سياهی چندين درازدستی؟
در گوشه‌ی سلامت مستور چون توان بود
تا نرگس تو با ما گويد رموز مستی
آن روز ديده بودم اين فتنه‌ها که برخاست
کز سرکشی زمانی با ما نمی‌نشستی
عشقت به دست طوفان خواهد سپرد حافظ
چون برق از اين کشاکش پنداشتی که جستی
غزل نمره ۴۳۴
مفعول و فاعلاتن مفعول و فاعلاتن
ای دل مباش يک دم خالی ز عشق و مستی
وآنگه برو که رستی از نيستی و هستی
گر جان به تن ببينی مشغول کار او شو
هر قبله‌ای که بينی بهتر ز خودپرستی
با ضعف و ناتوانی همچون نسيم خوش باش
بيماری اندر اين ره بهتر ز تندرستی
در مذهب طريقت خامی نشان کفر است
آری طريق رندی چالاکی است و چستی
تا علم و عقل بينی بی‌معرفت نشينی
يک نکته‌ات بگويم خود را مبين که رستی
در آستان جانان از آسمان ميانديش
کز اوج سربلندی افتی به خاک پستی
خار ار چه جان بکاهد گل عذر آن بخواهد
سهل است تلخی می در جنب ذوق مستی
صوفی پياله‌پيما حافظ قرابه‌پرهيز
ای کوته‌آستينان تا کی درازدستی؟
غزل نمره ۴۳۳
فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن
ای که بر ماه از خط مشکين نقاب انداختی
لطف کردی سايه‌ای بر آفتاب انداختی
تا چه خواهد کرد با ما آب و رنگ عارضت
حاليا نيرنگ نقشی خوش بر آب انداختی
طاعت من گرچه از مستی خرابم رد مکن
کاندرین شغلم به امید ثواب انداختی
گوی خوبی بردی از خوبان خلخ شاد باش
جام کيخسرو طلب کافراسياب انداختی
داور داراشکوه ای آن که تاج آفتاب
از سر تعظيم بر خاک جناب انداختی
باده نوش از جام عالم‌بين که بر اورنگ جم
شاهد مقصود را از رخ نقاب انداختی
زينهار از آب آن عارض که شيران را از آن
تشنه‌لب کشتی و گردان را در آب انداختی
هر کسی با شمع رخسارت به وجهی عشق باخت
زان ميان پروانه را در اضطراب انداختی
گنج عشق خود نهادی در دل ويران ما
سايه‌ی دولت بر اين کنج خراب انداختی
خواب بيداران ببستی وانگه از نقش خيال
تهمتی بر شب‌روان خيل خواب انداختی
پرده از رخ برفکندی يک نظر در جلوه‌گاه
و از حيا حور و پری را در حجاب انداختی
از فريب نرگس مخمور و لعل می‌پرست
حافظ خلوت‌نشين را در شراب انداختی
غزل نمره ۴۳۲
مفعول و فاعلاتن مفعول و فاعلاتن
مخمور جام عشقم ساقی بده شرابی
پر کن قدح که بی می مجلس ندارد آبی
وصف رخ چو ماهش در پرده راست نايد
مطرب بزن نوایی ساقی بده شرابی
شد حلقه قامت من تا بعد از اين رقيبت
زين در دگر نراند ما را به هيچ بابی
در انتظار رويت ما و اميدواری
وز عشوه‌ی وصالت ما و خيال و خوابی
مخمور آن دو چشمم آيا کجاست جامی
بيمار آن دو لعلم آخر کم از جوابی؟
حافظ چه می‌نهی دل اندر در خيال خوبان؟
کی تشنه سير گردد از لمعه‌ی سرابی؟
غزل نمره ۴۳۱
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل
لبش می‌بوسم و درمی‌کشم می
به آب زندگانی برده‌ام پی
نه رازش می‌توانم گفت با کس
نه کس را می‌توانم ديد با وی
لبش می‌بوسد و خون می‌خورد جام
رخش می‌بيند و گل می‌کند خوی
بده جام می و از جم مکن ياد
که می‌داند که جم کی بود و کی کی؟
بزن در پرده چنگ ای ماه مطرب
رگش بخراش تا بخروشم از وی
گل از خلوت به باغ آورد مسند
بساط زهد همچون غنچه کن طی
چو چشمش مست را مخمور مگذار
به ياد لعلش ای ساقی بده می
نجويد جان از آن قالب جدایی
که باشد خون جامش در رگ و پی
زبانت درکش ای حافظ زمانی
حديث بی‌زبانان بشنو از نی
غزل نمره ۴۳۰
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن
به صوت بلبل و قمری اگر ننوشی می
علاج کی کنمت آخرالدواء الکی
ذخيره‌ای بنه از رنگ و بوی فصل بهار
که می‌رسند ز پی رهزنان بهمن و دی
چو گل نقاب برافکند و مرغ زد هوهو
منه ز دست پياله چه می‌کنی هی هی
(چو هست آب حیاتت به دست تشنه ممیر
فلا تمت و من الماء کل شئ حی)
شکوه سلطنت و حسن کی ثباتی داد!
ز تخت جم سخنی مانده است و افسر کی
خزينه‌داری ميراث‌خوارگان کفر است
به قول مطرب و ساقی، به فتوی دف و نی
زمانه هيچ نبخشد که بازنستاند
مجو ز سفله مروت که شيئه لا شی
نوشته‌اند بر ايوان جنةالماوی
که هر که عشوه‌ی دنیا خريد وای به وی
سخا نماند سخن طی کنم شراب کجاست
بده به شادی روح و روان حاتم طی
بخيل بوی خدا نشنود بيا حافظ
پياله گير و کرم ورز و الضمان علي
غزل نمره ۴۲۹
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلن
ساقی بيا که شد قدح لاله پر ز می
طامات تا به چند و خرافات تا به کی؟
بگذر ز کبر و ناز که ديده‌ست روزگار
چين قبای قيصر و طرف کلاه کی
هشيار شو که مرغ سحر مست گشت هان
بيدار شو که خواب عدم در پی است هی
خوش نازکانه می‌چمی ای شاخ نوبهار
کآشفتگی مبادت از آشوب باد دی
بر مهر چرخ و شيوه‌ی او اعتماد نيست
ای وای بر کسی که شد ايمن ز مکر وی
فردا شراب کوثر و حور از برای ماست
و امروز نيز ساقی مه‌روی و جام می
باد صبا ز عهد صبی ياد می‌دهد
جان دارویی که غم ببرد درده ای صبی
حشمت مبين و سلطنت گل که بسپرد
فراش باد هر ورقش را به زير پی
درده به ياد حاتم طی جام يک منی
تا نامه‌ی سياه بخيلان کنيم طی
زان می که داد حسن و لطافت به ارغوان
بيرون فکند لطف مزاج از رخش به خوی
مسند به باغ بر که به خدمت چو بندگان
استاده است سرو و کمر بسته است نی
حافظ حديث سحرفريب خوشت رسيد
تا حد مصر و چين و به اطراف روم و ری
غزل نمره ۴۲۸
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل
سحرگاهان که مخمور شبانه
گرفتم باده با چنگ و چغانه
نهادم عقل را ره‌توشه از می
ز شهر هستيش کردم روانه
نگار می‌فروشم عشوه‌ای داد
که ايمن گشتم از مکر زمانه
ز ساقی کمان‌ابرو شنيدم
که ای تير ملامت را نشانه
نبندی زان ميان طرفی کمروار
اگر خود را ببينی در ميانه
برو اين دام بر مرغی دگر نه
که عنقا را بلند است آشيانه
که بندد طرف وصل از حسن شاهی
که با خود عشق بازد جاودانه
نديم و مطرب و ساقی همه اوست
خيال آب و گل در ره بهانه
بده کشتی می تا خوش برانيم
از اين دريای ناپيداکرانه
وجود ما معمایی‌ست حافظ
که تحقيقش فسون است و فسانه
Our TOPPODCAST Picks 
