Stay Connectedمی‌ترسید بی‌آنکه بداند می‌ترسد. غمگین بود بی‌آنکه بداند از چه. می‌خواست برود، بی‌آنکه بداند به کجا. دلتنگ بود، بی‌آنکه بداند برای که. _ پادکست رواق با رویکردی روانشناختی به اگزیستانسیالیسم می‌پردازه و ساده‌تر از اسمش، ریشه‌ی بسیاری از احساسات عمیق آدمی رو واکاوی می‌کنه، غمها، ترسها، آرزوها. هدف رواق کشفِ فردیِ مخاطبان از ابعادِ زیستِ اصیله و من با تکیه بر آثار اروین یالوم، در این مکاشفه همراه شما هستم
Тавсифи сонетхои Хофиз
Copyright: © Farzin Ranjbar
غزل نمره ۱۱۰
مفعول و مفاعیل و مفاعیل و فعولن
پيرانه‌سرم عشق جوانی به سر افتاد
وان راز که در دل بنهفتم به در افتاد
از راه نظر مرغ دلم گشت هواگير
ای ديده نگه کن که به دام که درافتاد
دردا که از آن آهوی مشکين سيه‌چشم
چون نافه بسی خون دلم در جگر افتاد
از رهگذر خاک سر کوی شما بود
هر نافه که در دست نسيم سحر افتاد
مژگان تو تا تيغ جهان‌گير برآورد
بس کشته‌ی دل‌زنده که بر يکدگر افتاد
بس تجربه کرديم در اين دير مکافات
با دردکشان هر که درافتاد برافتاد
گر جان بدهد سنگِ سيه، لعل نگردد
با طينت اصلی چه کند بدگهر افتاد
حافظ که سر زلف بتان دست‌کشش بود
بس طرفه حريفی‌ست کش اکنون به سر افتاد
غزل نمره ۱۰۹
مفعول و مفاعیل و مفاعیل و فعولن
ديری‌ست که دلدار پيامی نفرستاد
ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد
صد نامه فرستادم و آن شاه سواران
پيکی ندوانيد و سلامی (پیامی) نفرستاد
سوی من وحشی‌صفتِ عقل‌رميده
آهوروشی کبک‌خرامی نفرستاد
دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست
و از آن خط چون سلسله دامی نفرستاد
فرياد که آن ساقی شکرلب سرمست
دانست که مخمورم و جامی نفرستاد
چندان که زدم لاف کرامات و مقامات
هيچم خبر از هيچ مقامی نفرستاد
حافظ به ادب باش که واخواست نباشد
گر شاه پيامی به غلامی نفرستاد
غزل نمره ۱۰۸
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلان
خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد
ساحت کون و مکان عرصه‌ی ميدان تو باد
زلف خاتون ظفر شيفته‌ی پرچم توست
ديده فتح ابد عاشق جولان تو باد
ای که انشا عُطارِد صفت شوکت توست
عقل کل چاکر طغراکش ديوان تو باد
طيره‌ی جلوه طوبی قد چون سرو تو شد
غيرت خلد برين ساحت بستان (ایوان) تو باد
نه به تنها حيوانات و نباتات و جماد
هر چه در عالم امر است به فرمان تو باد
غزل نمره ۱۰۷
مفعول و مفاعلن فعولن
حسن تو هميشه در فزون باد
رويت همه ساله لاله‌گون باد
واندر سر ما خيال عشقت
هر روز که باد (هست) در فزون باد
هر سرو که در چمن درآيد
در خدمت قامتت نگون باد
چشمی که نه فتنه‌ی تو باشد
از گوهر اشک غرق (بحر) خون باد
چشم تو ز بهر دلربايی
در کردن سحر ذوفنون باد
هر جا که دليست، در غم تو
بی‌صبر و قرار و بی‌سکون باد
قد همه دلبران عالم
پيش الف قدت چو نون باد
هر دل که ز عشق توست خالی
از حلقه‌ی وصل تو برون باد
لعل تو که هست جان حافظ
دور از لب مردمان دون باد
غزل نمره ۱۰۶
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلان
تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد
وجود نازکت آزرده گزند مباد
سلامت همه آفاق در سلامت توست
به هيچ عارضه شخص تو دردمند مباد
جمال (کمال) صورت و معنی ز امن (یمن) صحت توست
که ظاهرت دژم و باطنت نژند مباد
در اين چمن چو درآيد خزان به يغمایی
رهش به سرو سهی‌قامت بلند مباد
در آن بساط (مقام) که حسن تو جلوه آغازد
مجال طعنه‌ی بدبين و بدپسند (خودپسند) مباد
هر آن که روی چو ماهت به چشم بد بيند
بر آتش تو بجز جان (چشم) او سپند مباد
شفا ز گفته شکرفشان حافظ جوی
که حاجتت به علاج گلاب و قند مباد
غزل نمره ۱۰۵
فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلان
صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
ور نه انديشه‌ی اين کار فراموشش باد
آن که يک جرعه می از دست تواند دادن
دست با شاهد مقصود در آغوشش باد
پير ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت
آفرين بر نظر پاک خطاپوشش باد
شاه ترکان سخن مدعيان می‌شنود
شرمی از مظلمه‌ی خون سياووشش باد
گر چه از کبر سخن با من درويش نگفت
جان فدای شکرين پسته‌ی خاموشش باد
چشمم از آينه‌داران خط و خالش گشت
لبم از بوسه‌ربايان بر و دوشش باد
نرگس مست نوازش‌کن مردم‌دارش
خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد
به غلامی تو مشهور جهان شد حافظ
حلقه بندگی زلف تو در گوشش باد
غزل نمره ۱۰۴
مفاعیلن مفاعیلن مفاعیل
جمالت آفتاب هر نظر باد
ز خوبی روی خوبت خوبتر باد
همای زلف شاهين شهپرت را
دل شاهان عالم زير پر باد
کسی کو بسته زلفت نباشد
چو زلفت درهم و زير و زبر باد
دلی کو عاشق رويت نباشد
هميشه غرقه در خون جگر باد
بتا چون غمزه‌ات ناوک فشاند
دل مجروح من پيشش سپر باد
چو لعل شکرينت بوسه بخشد
مذاق جان من ز او پرشکر باد
مرا از توست هر دم تازه عشقی
تو را هر ساعتی حسنی دگر باد
به جان مشتاق روی توست حافظ
تو را در حال مشتاقان نظر باد
غزل نمره ۱۰۳
فاعلاتن فاعلاتن فاعلان
روز وصل دوستداران ياد باد
ياد باد آن روزگاران ياد باد
کامم از تلخی غم چون زهر گشت
بانگ نوش شادخواران (باده‌خواران) ياد باد
گر چه ياران فارغند از ياد من
از من ايشان را هزاران ياد باد
مبتلا گشتم در اين بند و بلا
کوشش آن حق گزاران ياد باد
گر چه صد رود است (از چشمم روان) در چشمم مدام
زنده‌رود و باغِ کاران ياد باد
راز حافظ بعد از اين ناگفته ماند
ای دريغا (دریغ آن) رازداران ياد باد
غزل نمره ۱۰۲
مفعول و فاعلات و مفاعیل و فاعلان
دوش آگهی ز يار سفرکرده داد باد
من نيز دل به باد دهم هر چه باد باد
کارم بدان رسيد که همراز خود کنم
هر شام برق لامع و هر بامداد باد
در چين طره‌ی تو دل بی‌حفاظ من
هرگز نگفت مسکن مالوف ياد باد
امروز قدر پند عزيزان شناختم
يا رب روان ناصح ما از تو شاد باد
خون شد دلم به ياد تو هر گه که در چمن
بند قبای غنچه گل می‌گشاد باد
از دست رفته بود وجود ضعيف من
صبحم به بوی وصل تو جان بازداد باد
حافظ نهاد نيک تو کامت برآورد
جان‌ها فدای مردم نيکونهاد باد
ایمیل جهت ارسال جنبش کاهدود
meybaha@gmail.com
غزل نمره ۱۰۱
مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلان
شراب و عيش نهان چيست؟ کار بی‌بنياد
زديم بر صف رندان و هر چه بادا باد
گره ز دل بگشا و از سپهر ياد مکن
که فکر هيچ مهندس چنين گره نگشاد
ز انقلاب زمانه عجب مدار که چرخ
از اين فسانه هزاران هزار دارد ياد
قدح به شرط ادب گير زان که ترکيبش
ز کاسه‌ی سر جمشيد و بهمن است و قباد
که آگه است که کاووس و کی کجا رفتند؟
که واقف است که چون رفت تخت جم بر باد؟
ز حسرت لب شيرين هنوز می‌بينم
که لاله می‌دمد از خون ديده‌ی فرهاد
مگر که لاله بدانست بی‌وفايی دهر
که تا بزاد و بشد جام می ز کف ننهاد
بيا بيا که زمانی ز می خراب شويم
مگر رسيم به گنجی در اين خراب‌آباد
نمی‌دهند اجازت مرا به سير و سفر
نسيم باد مصلا و آب رکن‌آباد
قدح مگير چو حافظ مگر به ناله چنگ
که بسته‌اند بر ابريشم طرب دل شاد
Our TOPPODCAST Picks 
